عنوان
تهيه نقشه حساسيت به فرسايش به روش AHP و برآورد ميزان رسوب حوضه آبريز گدار چاي نقده، با استفاده از مدل EPM
نویسنده (گان)
نصرت آقازاده
حميدرضا رجب زاده ساعي
حجت احمدي
چکیده مقاله
در ميان فرآيندهاي مختلف تخريب زمين، فرسايش خاك از جمله تهديدهاي جدي براي حفاظت منابع خاك و آب در ايران است. در اين مطالعه با استفاده از سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS) و لايه هاي اطلاعاتي، سنگ شناسي، پوشش گياهي، آبراهه ها، گسل ها، شيب و جهت شيب در غالب روش تحليل سلسله مراتبي (AHP) پهنه بندي پتانسيل فرسايش در حوضه آبريز گدار چاي، نقده صورت گرفت و همچنين شدت و ميزان رسوبدهي در اين حوضه با استفاده از مدل EPM محاسبه گرديد. بر اساس نتايج حاصله، 5 درصد از اراضي حوضه آبريز داراي پتانسيل فرسايش شديد، 17.2 درصد داراي استعداد فرسايش زياد ، 23.4 درصد داراي اولويت متوسط ، 30.1 درصد داراي اولويت كم و 24.4 درصد داراي اولويت خيلي کم مي باشند. بنابراين در حدود 22 درصد از اراضي كه بالغ بر 494 كيلومتر مربع از سطح منطقه است داراي اولويت اول در اجراي طرحهاي حفاظت خاك و جلوگيري از فرسايش مي باشند. نتايج حاصل از مدل EPM نشان مي دهد که ضريب شدت فرسايش در كل حوضه 0.97، با ميزان شدت فرسايش در حد شديد بوده و ميزان فرسايش ويژه و توان رسوب دهي سالانه در کل حوضه به ترتيب برابر با 1520.35 و 3390378 متر مکعب در سال مي باشد. در بين هفت زير حوضه، حوضه گادار يک بيشترين ضريب فرسايش (1.55) را دارا است که علت اين عمل حساسيت بالاي سنگها به فرسايش است، به طوري که انواع مختلف فرسايش ( فرسايش خندقي، رودخانه اي، حركات توده اي و). در اين منطقه ديده مي شود .

متن کامل مقاله